ती शहराच्या ठिकाणी शिक्षणासाठी आली, शहरात मनसोक्त हिंडली, प्रेमातही पडली पण काही कारणांमुळे नातं नाही टिकलं. त्यातून मुव ऑन झाली. पुढे नोकरीला लागली, रेंटने फ्लॅट घेतला, एकटी राहू लागली, सकाळी उठून स्वतःचा नाष्टा करायची किंवा कधी चहा खारी वगैरे. एखादी चपाती भाजी डब्यात भरून ऑफिसला जायची, पूर्वी स्वयंपाक जमायचा नाही पण हळूहळू जमू लागला.
ऑफिसमध्ये सुरुवातीला सगळ्यांशी मैत्री करण्याचा प्रयत्न केला, कोणी स्वतःहून मिसळून घेतलं तर कोणी अंतरच ठेवलं, टार्गेट वरून स्पर्धा सुरू झाली तशी मैत्री इर्षेत बदलली गेली, सगळेच स्पर्धक दिसू लागले, शब्द सांभाळून वापरायला शिकली, मोजकंच बोलू लागली, कामा पुरतं बोलून शांतपणे घरी येऊ लागली.
घरून लग्नासाठी प्रेशर येतच होतं. कधी फारच एकटं वाटू लागलं की वाटायचं करून टाकावं लग्न पण आपल्याला झेपेल का हि सतत मनात शंका. प्रोफेशनल लाईफ व पर्सनल लाईफ कशाचाच काही मेळ लागत नव्हता. आजूबाजूला तिचे मित्र मैत्रिणी बघता बघता बघता मैत्री, बघता बघता प्रेम व बघता बघता लग्न करून टाकत होते.
गावाकडच्या एका ओळखीच्या मुलीचं लग्न होऊन मूल देखील झालं. ती मुलगी हिच्यापेक्षा वयाने लहान. कधी तिला याचा राग यायचा पण जेव्हा त्या मुलीचे सोशल मीडियावर नवरा व लहान बाळासोबत फोटोज् पाहायची तेव्हा वाटायचं की निदान तिची पर्सनल लाईफ तरी सेट झाली. कधी वाटायचं ती मुलगी अगदीच लहान वयात या मोठ्या जबाबदारी मध्ये ट्रॅप झाली. झोपताना सतत असे विचार, सगळाच गोंधळ, डोकं जड होऊन जायचं. त्यात कधी मध्यरात्री उशीरा झोप लागायची. दुसऱ्या दिवशी सकाळी बरोबर सात वाजता आलार्म वाजायचा आणि नवीन दिवस सुरू व्हायचा.
- सुशिल म. कुवर
............
आवर्जून शेयर करू शकता.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा